เชิญคลิกไปแปลนบ้าน
ขอต้อนรับเพื่อนสมาชิกล่าสุด คุณ......สู่บ้านฅนธรรมดาครับ......สำหรับท่านที่ยังไม่ได้ยืนยันอีเมล์ อย่าลืมกลับไปที่อีเมล์ที่ใช้สมัคร..คลิกยืนยันกลับมาด้วยน่ะครับ..หรือเมล์กลับมาที่ admin ตามอีเมล์ข้างล่าง หรือที่ KiLiN


» Welcome Guest
[ Log In :: Register ]

1 members are viewing this topic
>Guest

Page 2 of 10<<123456>>

[ เกาะติดกระทู้นี้ :: ส่งต่อกระทู้นี้ :: พิมพ์กระทู้นี้ ]

reply to topic new topic new poll
กระทู้: ~สื่อรักจากเพลงไพร~, (เสียงเพรียกจากมาตุภูมิ)< ไปกระทู้เก่ากว่า | ไปกระทู้ใหม่กว่า >
 Post Number: 11
add Search for posts by this member.
ฅนเก็บกวาดใบไม้
Avatar



กลุ่ม: ฅนทำความสะอาด
จำนวนโพสต์: 4831
เข้าร่วมเมื่อ: 27 Jun. 2002

อัตรานิยม: 4
PostIcon โพสต์เมื่อ: 03 Dec. 2006,06:25  Skip to the next post in this topic. Ignore posts   QUOTE

ตอบนกกะปูด แหมก็หลงพี่ได้เป็นพระเอกโดยฝีมือผู้กินกับไปแล้ว  แล้วอีกอย่างหนึ่งหลงพี่เอะอะๆก็ไปบำเพ็ญเพียร ทำให้พี่เขียนไปไม่ถึง หยั่งนี้ต้องให้คนเข้าใจลึกซึ้งเรื่องธรรมะแบบคุณแสงดาวเขียนอ้ะ flo_1.gif  ส่วนพระเอกของพี่โรแมนติคอย่างเดียว ไม่ธรรมะ ฮ่าๆ laugh1.gif  ( whisper.gif เรื่องของข้อยจะถูกแบนมั้ยเนี่ยะ มะลาวจ๋า) 

      ขอบคุณคุณแสงดาว ดอกไม้สวยจังสมกับเป็นศิษย์วิทยายุทธเลิศของมะลาว  ขอบคุณ มะแหม่ว มะลาว มะพิล นกกะปูดและทุกๆท่าน แฮ่ๆ  ฝีมือเขียนก็ฝึกๆหัดๆแหละค่ะ เขาว่าไม่มีใครแก่เกินเรียนนี่นา  yes.gif   แต่เอ....นางเอกเรื่องนี้เหมือนใครน้า ติ๊กต๊อกๆ  hehe.gif 

     มะเหมี่ยว มาอ่านเรื่องนี้ของหม่ามี้บ้างนะ หม่ามี้คิดฮอดหลายเด๊ kissing.gif ฮ่าๆ มะลาว น้าแอ๊ดพอจะสปีคลาวได้บ้างแล้วเด๊ wave.gif

     นั่นสินะพิล แสงดาวแห่งศรัทธา อึย icon_donot.gif  ไม่เอาดีก่า เรามาหาพล็อตให้พี่ช้างเป็นพระเอกดีกว่า แล้วหานางเอกน่ายักน่ายัก เอ๊ย น่ารักๆ  laugh1.gif ก๊ากๆ พี่ช้างอย่าตึ้บนา fryingpan.gif มะแหม่วเขียนดีไหม?
Offline
Top of Page Profile Contact Info 
 Post Number: 12
นกกะปูด Search for posts by this member.
เด็กรับใช้ธรรมดา
Avatar



กลุ่ม: ฅนทำความสะอาด
จำนวนโพสต์: 1820
เข้าร่วมเมื่อ: 25 Jun. 2002

อัตรานิยม: 4
PostIcon โพสต์เมื่อ: 03 Dec. 2006,07:09 Skip to the previous post in this topic. Skip to the next post in this topic. Ignore posts   QUOTE

5555555 ขำพระเอกพี่แอ๊ดจริงๆ เลยอ่ะ หน้าดำๆ ตาหยี ๆ มีลูกสาวติดมาหนึ่งคน ถ้าเป็นหลงพี่นี่ต้องหน้าขาวๆ แต่ก็ยังดีนะคะ ก่อนเข้าวัดแกยังฝึกโรงแมนติกไว้บ้าง

ว่าแต่พี่สข นี่ อยู่ในป่าก็ได้แต่จีบนางไม้ต้นไม้ ดูดิ ออกจากป่ามาจนป่านนี้แล้ว ยังนั่งลูบนั่งคลำต้นไม้อยู่เลย นี่แกกำลังไสกบ ตอกตะปูทำโต๊ะอาหารไว้ใช้เองในบ้านค่ะ ชวนไปไหนก็ไม่ไป พี่แอ๊ดเชื่อเต๊อะ แกหวานไม่เป็นร๊อกกกกก ฮุฮุฮุ
Offline
Top of Page Profile Contact Info 
 Post Number: 13
แมวเหมียว Search for posts by this member.
แม่ครัวโจ๊กน้ำใส
Avatar



กลุ่ม: ฅนทำความสะอาด
จำนวนโพสต์: 3991
เข้าร่วมเมื่อ: 23 Oct. 2003

อัตรานิยม: ไม่มี
PostIcon โพสต์เมื่อ: 03 Dec. 2006,22:03 Skip to the previous post in this topic. Skip to the next post in this topic. Ignore posts   QUOTE

อ้างถึง (add @ 02 ธค. 2006,18:25)
     นั่นสินะพิล แสงดาวแห่งศรัทธา อึย icon_donot.gif  ไม่เอาดีก่า เรามาหาพล็อตให้พี่ช้างเป็นพระเอกดีกว่า แล้วหานางเอกน่ายักน่ายัก เอ๊ย น่ารักๆ  laugh1.gif ก๊ากๆ พี่ช้างอย่าตึ้บนา fryingpan.gif มะแหม่วเขียนดีไหม?

มะแหม่วเขียนบทโรแมนติค ซึ้งๆไม่เป็นค่ะพี่แอ๊ด
เรื่องของพระเอกลุงช้าง คุณพิลหรือพี่แอ๊ดเขียนไปเถอะค่ะ  flo_1.gif

เรื่องปฏิบัติรรมมะแหม่วก็เข้าไม่ถึง แต่วันก่อนเจอเพื่อนนักปฏิบัติธรรมคนหนึ่ง รู้สึกว่าน่าสนใจมาก

ประกอบกับเห็นบรรยากาศการเขียนของคุณพิล และพี่แอ๊ดแล้ว รู้สึกสนุกด้วยเหมือนกัน แต่ไม่แน่ใจว่าจะเขียนออกหรือเปล่านะคะ tongue.gif


again.gif
Offline
Top of Page Profile Contact Info 
 Post Number: 14
add Search for posts by this member.
ฅนเก็บกวาดใบไม้
Avatar



กลุ่ม: ฅนทำความสะอาด
จำนวนโพสต์: 4831
เข้าร่วมเมื่อ: 27 Jun. 2002

อัตรานิยม: 4
PostIcon โพสต์เมื่อ: 03 Dec. 2006,23:58 Skip to the previous post in this topic. Skip to the next post in this topic. Ignore posts   QUOTE

3. หรือว่าคือเขา

       เช้าวันรุ่งขึ้นพรพรรณชวนลูกสาวกลับตั้งแต่เช้า เพื่อหลีกเลี่ยงรถติดในตอนบ่ายๆเย็นๆเมื่อชาวกรุงเทพฯพากันกลับจากการท่องเที่ยวต่างจังหวัด  อีกประการหนึ่งเพื่อเธอจะได้มีเวลาไปตระเตรียมเรื่องสินค้าสมุนไพรที่จะไปเสนอขายให้ลูกค้าในวันต่อไป  เพลงพิณรู้สึกเสียดายที่ไม่ได้ลงเล่นน้ำทะเลอีก  แต่ก็ไม่ได้เอ่ยปากอะไรเกรงว่าแม่จะอารมณ์เสีย  หลังอาหารเช้าที่โรงแรม สองคนแม่ลูกก็เก็บของออกเดินทางออกจากชะอำ  เมื่อผ่านตัวเมืองเพชรบุรีก็แวะซื้อชมพู่หวานๆรบกวนให้แม่ค้าล้างให้พอเป็นพิธี  เพื่อจะกินในรถได้  เพลงพิณกินชมพู่อย่างถูกอกถูกใจ 

        “แม่ๆ หนูทายปัญหานะ เจอหนอนกี่ตัวน่ากลัวที่สุด” เพลงพิณพูดไม่ถนัดเพราะชมพู่อยู่ในปาก

        “นี่ เคี้ยวให้หมดก่อนสิ  เดี๋ยวตีเลย”แม่ว่า

        “หมดแล้วๆ แม่ตอบสิ  เจอหนอนกี่ตัวน่ากลัวที่ซู้ด”เธอรีบเคี้ยวๆกลืนอย่างรวดเร็ว

        “อ๋อ แม่รู้แล้ว หนอนในชมพู่ล่ะสิ เก้าตัวละมั้ง”

        “ม่ายช่ายแม่ ยอมนะๆ”

        “เอ้า ยอมๆ”

        “เก๊าะ เจอหนอนครึ่งตัวนะสิแม่  เวลากัดชมพูแล้วเห็นหนอนดิ้นกระแด่วๆอยู่ครึ่งหนึ่งในชมพูที่เหลือน่ะ ก็แสดงว่า..”

        “มีหนอนครึ่งตัวอยู่ในปากหนูน่ะสิ นั่นไงๆ” แม่หัวเราะชอบใจ

       “ไม่มี้ ไม่มี” เพลงพิณรีบร้องมองชมพู่ที่เหลืออยู่ในมืออย่างเพ่งพิศ 

        “แม่หลอกหนู” แล้วเธอก็กินชมพู่ต่อไป  เงียบไปสักพัก เพลงพิณนึกถึงเรื่องเมื่อวานขึ้นมา จึงเล่าเพิ่มเติมให้แม่ฟังเรื่องคุณลุงที่เธอเจอที่ชายหาด 

        “ลูกสาวของคุณลุงเมื่อวานน่ะน่ารักมากเลยละแม่ ชื่อ แก้ว แต่ไม่รู้ว่าชื่อเต็มว่าอะไรนะหนูไม่ได้ถามหรอก” เพลงพิณดึงทิชชูมาเช็ดปาก

        “หือ...ชื่อแก้วเหรอ” พรพรรณฉงน นั่นมันชื่อของเธอสมัยที่อยู่ในป่านี่ ทำไมช่างบังเอิญเป็นชื่อเดียวกัน
 
       “ใช่จ้ะ แล้วนะแม่รู้ป่าว คุณลุงน่ะผิวปากเป็นเพลงของแม่ด้วย”

        “ม่านฟ้ายามค่ำ...ดั่งม่านสีดำน่ะ..” เพลงพิณร้องเร็วๆ

        เอี๊ยดดดดดดด....แม่เหยียบเบรกและหักรถเข้าข้างทาง  เสียงรถหลังบีบแตรลั่นอย่างไม่พอใจ 
     
       “โอ๊ย...แม่ทำไมขับรถหวาดเสียว อุย...” เพลงพิณหน้าแทบคะมำ ยังดีที่เธอและแม่คาดเข็มขัดนิรภัยไว้

       “แล้วทำไมเพิ่งบอก  ทำไมไม่บอกแม่ตั้งแต่เมื่อวาน คุณลุงหน้าตายังไงบอกแม่สิ ” พรพรรณรู้สึกถึงความตื่นเต้นมีความหวังและเสียใจระคนกัน  ทำไมเธอไม่รู้เสียตั้งแต่เมื่อวานนะ จะได้ไปดูว่าใช่เขาไหม 

       “ไม่หล่อเลยแม่  ดำๆ หน้าคล้ำๆ ตาหยี  แต่เวลายิ้มก็ดูดี ผมสั้นตรงเป๊ะเลยละ” เขาก็เป็นคนรูปร่างสูง ตาชั้นเดียวแต่ผิวคล้ำ  จะใช่เขาไหมนะพรพรรณคิดคำนึง  ย้อนคิดไปถึงเหตุการณ์ 6 ตุลาคม 2519 ทำให้นักศึกษาเข้าป่าหนีการกวาดล้างไปเป็นจำนวนมากรวมทั้งเธอและเขาซึ่งไม่ได้รู้จักกันมาก่อน  ตอนนั้นเธอใช้ชื่อในป่าว่า “แก้ว” เขาชื่อ”ทัน” และเพลง "เสียงเพรียกจากมาตุภูมิ”เป็นเพลงที่เขาและเธอมีความหลังและความในใจร่วมกัน  
                
      .....แว่วเสียงก้องกู่ จากขอบฟ้าไกลแว่วดังจากโพ้นนภา  บ้านเอ๋ยเคยเนาว์กังวานครวญมา รอคอยเรียกข้าอยู่ทุกวัน...

       มันผ่านไปนานแล้ว อาจไม่ใช่เขาก็ได้ 

       “คุณลุงชื่ออะไรลูก เขาพักที่ไหน  แล้วเขารู้ไหมว่าแม่ของหนูก็ชอบร้องเพลงนี้น่ะ” พรพรรณลังเลอยากจะขับรถกลับไปที่หาดชะอำอีก 

       “ไม่ ไม่รู้ แล้วก็ไม่รู้ค่ะ” ลูกสาวจอมกวนตอบ 

       “หนูไม่ได้ถามอะไรคุณลุงเขาเลย หนูก็ไม่ได้บอกลุงว่าหนูรู้จักเพลงนี้ ทำไมเหรอแม่”

       “เฮ้อ... อืม ไม่มีอะไรหรอก เขาอาจเป็นคนที่แม่เคยรู้จักน่ะ” เธอรู้สึกผิดหวัง

       “อ้าว.. เหรอคะ หนูรู้แต่ว่าน้องแก้วเขาเรียนอยู่โรงเรียนอนุบาลศรีวราน่ะค่ะ” เหมือนงมเข็มในมหาสมุทรจริงๆ พรพรรณคิด ช่างมันเถอะ อะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิด ถ้าหากแม้นเธอไม่ได้เจอเขาอีก ก็คงเป็นเพราะฟ้าลิขิต  เธอพยายามทำใจให้เป็นปกติ  แล้วออกรถขับต่อไป     
                       
       “แม่จ๋า แล้วก็ลุงคนนี้แหละที่หนูเห็นเขาป้อนข้าวลูกที่ร้านที่เราแวะกินข้าวเที่ยงตอนขาไปชะอำน่ะแม่  เขารักลูกมากเลย พูดกับลูกเพราะๆ  หนูเลยเดินไปดูหน้าเขาว่าหล่อไหม เขาไม่ขาวไม่หล่อแต่เขาดีจังนะแม่” 

       “จ้ะๆ เราก็อย่าไปดูคนที่หน้าตาสิลูก บางคนหน้าตาสวยหน้าตาดีแต่นิสัยไม่ดีก็มีเยอะ บางคนหน้าตาขี้เหร่แต่ก็เป็นคนดีก็มีจ้ะ” พรพรรณตอบไปตามแกน แต่ใจกลับลอยไปคิดถึงเรื่องของเขา
 
       “ใช่ ยัยคุณน้าของพ่อนั่นหน้าตาสวย แต่งตัวโป๊  แต่นิสัยไม่ดี” เพลงพิณอดค่อนขอดไม่ได้

       “ อย่าไปพูดถึงเขา” เธอพยายามทำใจ”เขาอาจดีอย่างอื่นก็ได้ ช่างเขาเถอะ”

       “แม่ๆ.....แล้ว...........” ลูกสาวของเธอยังเจื้อยแจ้วต่อไป แต่เธอไม่ได้ฟัง  พรพรรณหวนคิดถึงอดีต “คุณทัน” เขาเป็นหัวหน้าหน่วยเทคนิค  ซึ่งทำตั้งแต่งานเล็กๆ ไปจนถึงงานใหญ่ๆ  ซ่อมเครื่องไม้เครื่องมือสารพัดตั้งแต่เครื่องใช้ในครัว ปะหม้อ ปะกะละมัง ปะกระทะ จนกระทั่งเครื่องมือหมอ เป็นช่างไฟ ให้มีไฟฟ้าใช้ในยามที่จัดงานเลี้ยงในป่าเขา  รวมทั้งเป็นช่างทำระเบิด ทำทุ่น และอุปกรณ์อื่นๆอีกมากมาย  ใครๆก็ว่า เขาคนขวานผ่าซากตรงไปตรงมา คิดอย่างไรก็พูดอย่างนั้น ทำให้เกิดปัญหาขัดแย้งกับทางฝ่ายนำของเขาอยู่เนืองๆ  มีอยู่ช่วงหนึ่งที่เขาต้องไปทำงานที่ไร่  นัยว่าเบื้องบนต้องการให้เขาไปฝีกฝนการใช้แรงงาน   พรพรรณจึงได้รู้จักกับเขาที่นี่  เขาเป็นคนที่ขยันขันแข็งทำงานในไร่ตั้งแต่เช้าจรดเย็นอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย  ช่วยปลูกข้าว ปลูกมันสำปะหลัง ข้าวโพดและผักอื่นๆอีกมากมาย  แต่เขามักจะเงียบๆ และพูดน้อย  ยามว่างพักผ่อนหรือยามเย็น  คนในไร่จะได้ยินเสียงเม้าท์ออร์แกนแผ่วๆแว่วมาเป็นเพลงช้าๆหวานๆ  และเพลงที่เขาชอบเป่าทุกๆเย็นคือเพลง “เสียงเพรียกจากมาตุภูมิ” พอได้ยินเพลงนี้ทีไร พรพรรณรวมทั้งทุกๆคนก็จะรู้สึกเหงาเศร้าและคิดถึงบ้านขึ้นมาทันที

       “แม่ๆๆๆ แม้ๆๆๆ..โอ๊ย แม่ไม่ฟังหนูเลย ไม่ยอมตอบหนูเล้ย” เพลงพิณทำปากยื่น ค้อนแม่ปะหลับปะเหลือก เอามือตีหมอนบนตักอย่างไม่ชอบใจ

        “อ้าว......แม่ขอโทษๆ มัวแต่คิดเรื่องอื่น ไม่ทันฟังน่ะ หนูว่าอะไร”

        “อึย..แม่อ้ะ หนูถามว่าอีกนานมั้ยกว่าจะถึงบ้านน่ะ” 

        “อ้อ...นานสิลูก หนูนอนหลับไปก่อนก็ได้” 

        “แม่ไม่อยากคุย งั้นหนูนอนละ” เพลงพิณงอน

        พรพรรณพูดน้อยกว่าที่เคยเป็น เพราะเธอกำลังนึกถึงภาพเก่าๆของเขาอยู่  เธอคิดถึงเขา  ใครๆก็ว่าเขาแข็งกระด้าง  แต่เธอรู้ว่าเขาเป็นคนอ่อนโยนและโรแมนติคยิ่งนัก
       
              -------------------------
Offline
Top of Page Profile Contact Info 
 Post Number: 15
แมวเหมียว Search for posts by this member.
แม่ครัวโจ๊กน้ำใส
Avatar



กลุ่ม: ฅนทำความสะอาด
จำนวนโพสต์: 3991
เข้าร่วมเมื่อ: 23 Oct. 2003

อัตรานิยม: ไม่มี
PostIcon โพสต์เมื่อ: 04 Dec. 2006,23:13 Skip to the previous post in this topic. Skip to the next post in this topic. Ignore posts   QUOTE

ขอตอนยาวๆหน่อยครับ xmas.gif again.gif

whisper.gif มะแหม่วพูดแทนคุณทันน่ะค่ะ

hum.gif เอ๊ะ พี่แอ๊ดพิมพ์ชื่อพระเอกผิดหรือเปล่าคะ couch.gif laugh1.gif

cheer.gif
Offline
Top of Page Profile Contact Info 
 Post Number: 16
pilgrim Search for posts by this member.
เก่าสุดๆ
Avatar



กลุ่ม: สมาชิกประจำ
จำนวนโพสต์: 2230
เข้าร่วมเมื่อ: 16 Jun. 2005

อัตรานิยม: ไม่มี
PostIcon โพสต์เมื่อ: 05 Dec. 2006,04:46 Skip to the previous post in this topic. Skip to the next post in this topic. Ignore posts   QUOTE

หนุกๆๆ จ้าพี่แอ๊ด winkthumb.gif  inlove.gif

มาเชียร์ให้พี่มะแหม่วเขียนเรื่องลุงช้างจ้ะ เผื่อโดนตื้บ พี่มะแหม่วจะได้โดนตื้บคนเดียว  ic-14.gif อ้าว เอ๊ะ ฮิๆๆ นิสัยดีจังเลยเรา withstupid.gif

แต่ แหม ไม่น่า ลุงช้างใจดีจะตาย ไม่ตื้บหรอกนะพี่แอ๊ดนะ laugh1.gif

--------------


All days come from one day.
Offline
Top of Page Profile Contact Info 
 Post Number: 17
add Search for posts by this member.
ฅนเก็บกวาดใบไม้
Avatar



กลุ่ม: ฅนทำความสะอาด
จำนวนโพสต์: 4831
เข้าร่วมเมื่อ: 27 Jun. 2002

อัตรานิยม: 4
PostIcon โพสต์เมื่อ: 05 Dec. 2006,07:06 Skip to the previous post in this topic. Skip to the next post in this topic. Ignore posts   QUOTE

นั่นสิมะแหม่ว  พี่เขียนชื่อพระเอกผิดแหง็มเลย   hehe.gif          

             ใช่ๆ ลุงช้างน่ะไม่ตึ้บหรอก แต่พระเอกเงาของเราไม่ยอมเอ่ยปากเลยแฮะ ก๊าก laugh1.gif โอยขำจัง เนี่ยะ เขียนไปอินไป ยิ้มไปหัวเราะไปนะ บางทีก็ร้องไห้ไปด้วยล่ะสิ  fone01.gif โหลๆ มะลาวติดต่อ รพ. อะไรศรีๆให้น้าแอ๊ดหน่อย tongue.gif
Offline
Top of Page Profile Contact Info 
 Post Number: 18
sweet lemon Search for posts by this member.
เก่าสุดๆ
Avatar



กลุ่ม: สมาชิกประจำ
จำนวนโพสต์: 1363
เข้าร่วมเมื่อ: 02 Nov. 2004

อัตรานิยม: ไม่มี
PostIcon โพสต์เมื่อ: 05 Dec. 2006,07:57 Skip to the previous post in this topic. Skip to the next post in this topic. Ignore posts   QUOTE

แฮ่มๆๆ น้าแอ้ดขา ให้เจ้พิล หรือพี่แหม่ว ทอฉับได้บ่ หากมะลาวทอฉับไป เค้าจะหาว่าน้าแอ้ดกะมะลาวพวกเดียวกัน เค้าจะไม่รับนา อะเห่ยอะเห่ย   hello2.gif  boogie.gif


คุณจันทน์กะพ้อขา อย่าเพิ่งจบเรื่องนะค่ะ มะลาวยังอ่านไม่อิ่มค่า  tongue.gif

--------------
Offline
Top of Page Profile Contact Info 
 Post Number: 19
แมวเหมียว Search for posts by this member.
แม่ครัวโจ๊กน้ำใส
Avatar



กลุ่ม: ฅนทำความสะอาด
จำนวนโพสต์: 3991
เข้าร่วมเมื่อ: 23 Oct. 2003

อัตรานิยม: ไม่มี
PostIcon โพสต์เมื่อ: 05 Dec. 2006,17:54 Skip to the previous post in this topic. Skip to the next post in this topic. Ignore posts   QUOTE

จริงด้วยค่ะพี่แอ๊ด เขียนยาวๆนะคะอ่านไม่อิ่มเลย again.gif  again.gif

และอย่าพักโฆษณานานนักนะคะคนอ่านคอยจะแย่แล้ว laugh1.gif


เรื่องของลุงช้าง ไม่กลัวลุงช้างตื้บหรอกค่ะ แต่พี่เขียนไม่เป็นค่ะคุณพิล พักนี้หาจินตนาการไม่ค่อยเจอ tongue.gif พูดราวกับพักอื่นมีเยอะแน่ะ laugh1.gif

wave.gif
Offline
Top of Page Profile Contact Info 
 Post Number: 20
add Search for posts by this member.
ฅนเก็บกวาดใบไม้
Avatar



กลุ่ม: ฅนทำความสะอาด
จำนวนโพสต์: 4831
เข้าร่วมเมื่อ: 27 Jun. 2002

อัตรานิยม: 4
PostIcon โพสต์เมื่อ: 05 Dec. 2006,19:09 Skip to the previous post in this topic.  Ignore posts   QUOTE

4. ความหลังฝังใจ

          พรพรรณคิดย้อนไปถึงชีวิตในป่า  ไร่ที่กว้างขวางอยู่บนเนินเขาหลายลูกเพื่อปลูกข้าวปลูกผักเลี้ยงกองทัพ งานในไร่เป็นงานหนักที่ต้องเจอแดดลมตั้งแต่เช้าจรดเย็น  ต้องถางต้องถาก ต้องขุด ต้องปลูก ถอนหญ้าและเก็บเกี่ยว    ถึงแม้ว่าอาจไม่ต้องทำงานใช้แรงงานหนักทุกวัน แต่มันก็ทำให้คนที่เคยแต่จับปากกาเรียนหนังสืออย่างพวกนักศึกษามีปัญหาไปเหมือนกันเพราะความไม่เคยชิน  นอกเหนือจากนี้คือความขัดแย้ง ความไม่เข้าใจกันระหว่างชาวนากับนักศึกษาก็ทำให้แก้วรู้สึกท้อใจ  ยามเมื่อแก้วทำงานอยู่คนเดียวก็อดคิดไปต่างๆนานาไม่ได้  วันนั้นเธอเข้าเวรครัว  เธอกำลังถอนมันสำปะหลังและปลิดหัวมันใส่ลงไปในเป้เพื่อจะเอาลงไปทำเป็นกับข้าวมื้อเย็น  จะเอามันไปทำอะไรดีนะ ผัด ต้ม แกง แกงส้ม?  เอามันสำปะหลังมาทำเป็นกับข้าว  จะมีใครเคยกินบ้าง แต่ในยามที่อดอยากแบบนี้ก็ต้องถือว่าโชคดีแล้วที่มีกิน  เธอคิดถึงบ้าน บ้านที่เธอเคยอยู่สุขสบาย  บ้านที่แม้ไม่ใหญ่โตร่ำรวยแต่ก็มีอาหารการกินอุดมสมบูรณ์เพราะแม่เป็นแม่บ้านที่เพียบพร้อม  บ้านที่มีแม่มีพ่อและพี่น้องพร้อมหน้า  ป่านนี้แม่จะเป็นอย่างไรบ้าง  แม่จะคิดถึงลูกเป็นห่วงลูกมากไหม  แม่จะรู้ไหมว่าลูกมาอยู่ลำบาก ต้องมาขุดดิน ถากหญ้า จนมือกร้านด้านดำ  เธอยกสองมือขึ้นดูมันเต็มไปด้วยดินเปรอะเปื้อน นี่เธอมาทำอะไร  มาทำงานปฏิวัติเพื่ออุดมการณ์ที่คาดหวังกันไว้หรือมาปลูกข้าวปลูกมันให้คนอื่นเขากินกัน และดินแดนที่เธอนี้อยู่มันช่างไกลแสนไกลจากบ้านเหลือเกิน  กว่าจะติดต่อกันได้ก็ต้องข้ามเดือนข้ามปี
 
         แก้วทรุดนั่งลงกับพื้นดิน ปล่อยให้น้ำตารินไหล รู้สึกท้อแท้ยิ่งนัก 

        เสียงกระแอมไอดังขึ้นไม่ไกล

        “คุณแก้วๆ” เธอตกใจรีบยกแขนเสื้อขึ้นปาดน้ำตาไม่กล้าหันไปมอง จนรู้สึกว่ามีคนเดินมาใกล้ และนั่งลงใกล้เธอ

        “ผมเรียกตั้งนานคุณแก้วไม่ตอบเลย” คุณทันนั่นเอง เขาเข้ามาจนใกล้

        “ร้องไห้ทำไม” เขาถามอ่อนโยน

        “...คิดถึงบ้าน...คิดถึงแม่” แก้วตอบเสียงสั่นเครือ ยกแขนเสื้อขึ้นเช็ดน้ำตาอีก

        “อีกไม่นานเราคงได้กลับบ้านกันนะ...” เขาปลอบ  น้ำเสียง เขาฟังดูอ่อนโยนอย่างที่ไม่เคยได้ยินมาก่อนในชีวิตปกติ

       “ค่ะ ก็หวังว่าอย่างนั้น” แก้วเงยหน้าขึ้นมองหน้าเขา  เห็นเขายิ้มอย่างเต็มที่เป็นครั้งแรก เป็นยิ้มที่กระจ่างสว่างไสวแว่บเข้าไปในใจเธอ ฟันของเขาขาวเป็นระเบียบสวยมาก เขายิ้มแล้วดูดี ไม่เคร่งเครียด คิ้วไม่ย่นเหมือนที่เคยเป็น แก้วมองหน้าเขานานอย่างประทับใจ

       “คุณจ้องมองอะไรผม” เขาถามอย่างสงสัย

       “คุณยิ้มสวยมากเลย คุณทัน ยิ้มแล้วดูดีมากๆ ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน”

        “ฮ่าๆ “ เขาหัวเราะชอบใจ

        “ผมชอบคุณมากเลย” เขาพูดประโยคนี้ทำให้แก้วรู้สึกหวิววาบเข้าไปในหัวใจ

        “ผมชอบที่คุณพูดตรงไปตรงมาดี แต่ผมจะบอกอะไรให้นะ” เขายังยิ้มละไม

        “อะไรคะ” แก้วชักจะรู้สึกเขินๆ

        “หน้าคุณเปื้อนดินเลอะเทอะเลย” แก้วอายจนหน้าแดงตามวิสัยหญิงสาวที่รักสวยรักงาม รีบยกแขนเสื้อขึ้นเช็ดไปทั่วทั้งหน้า

        “นั่นไงที่แก้มน่ะ” เขายังหัวเราะอยู่

        “ช่างมัน หัวเราะอยู่ได้ ไม่เห็นขำเลย” เธอเริ่มงอนที่เห็นเขาหัวเราะร่วนอยู่

        “อ้อ...หมดแล้วๆ ก็คุณว่าผมยิ้มสวย ผมก็ยิ้มไม่หุบน่ะสิ”

        “ไม่เคยเห็นคุณอารมณ์ดีอย่างนี้เลย จริงๆนะ” แก้วมองหน้าเขาอีก

        “ครับผม ผมดีใจที่คุณไม่เศร้าแล้ว” เขายิ้มให้อีก “ชื่อแก้วเหมาะกับคุณดีนะ คุณตัวเล็กๆบางๆเข้มแข็ง  ทำงานเก่งมาก  อดทนมากเลย  แต่ก็ดูจะแตกสลายได้ง่ายนะ หัวใจคุณน่ะ”

        “ตายละ คุณเป็นหมอดูหรือไง” แก้วหัวเราะคิก

        “ผมล่ะ หมอดูแม่นๆเลยละ ถูกเผงไหมล่ะ”

       “ไม่รู้สิ” แก้วเชิดหน้า

       “กลับกันเถอะนะ เดี๋ยวทำกับข้าวไม่ทัน มาผมเป้ไปให้” เขาเปลี่ยนเรื่อง  กุลีกุจอเก็บหัวมันสำปะหลังบรรจุลงในเป้  มัดเป้แล้วเอามันใส่หลังเดินนำหน้าไป

        เธอและเขาพากันเดินลงมาจากเนินเขา  เขายังหันมาบอกเธออีกว่า

        “คุณแก้ว อย่าไปบอกใครนะว่าผมยิ้มสวยน่ะ”

        “อ้าวทำไมล่ะ”

        “ก็ผมไม่อยากยิ้มให้คนอื่นดูนี่” 

        เย็นวันนั้น หลังจากทุกๆคนในไร่กินข้าวมื้อเย็นกับมันสำปะหลังผัดกระเพราฝีมือของแก้วกันเสร็จแล้ว เขาเดินมากระซิบบอกเธอว่า

        “ผมเล่นเพลงนี้ให้คุณนะ...”

        แล้วเขาก็เป่าเมาท์ออร์แกนเพลง “เสียงเพรียกจากมาตุภูมิ”ซึ่งรู้จักกันดีว่าเป็นเพลงของ จิตร ภูมิศักดิ์ ให้แก้วและสหายทุกคนฟัง  ทุกคนก็พากันร้องคลอไป  ส่งใจข้ามภูเขาและฟากฟ้าไปหาคนที่บ้าน ท่ามกลางท้องฟ้าใกล้ค่ำที่แดงสลัวหม่นมัว

        “.....ม่านฟ้ายามค่ำ  ดั่งม่านสีดำม่านแห่งความร้าวระบม....
            ...บ้านเอ๋ยเคยเนาว์กังวานครวญมา รอคอยเรียกข้าอยู่ทุกวัน...”

        และแก้วก็ได้ยินเพลงนี้ทุกเย็นที่เขาอยู่ที่ไร่ 

        ต่อมาอีกไม่กี่วันเขาก็ต้องเดินทางกลับไปที่ค่ายใหญ่ ไปทำหน้าที่ที่โรงเทคนิคของเขา  แก้วจะได้เจอเขาบ้างก็เฉพาะวันที่เธอต้องเป้ของจากไร่ไปส่งให้ที่ค่ายเท่านั้น  ถ้าเขารู้ว่ามีคนมาจากไร่เขาก็จะแว่บลงมาดูว่าแก้วมาหรือเปล่า   ถ้าเธอมาเขาก็จะหาโอกาสมาทักทายเธอ

       “สบายดีไหม คิดถึงบ้านหรือเปล่า?” แล้วเขาจะยิ้มให้เธอ

       “สบายดี คุณล่ะ งานหนักไหม?” แก้วยิ้มตอบ

        “ผมเป่าเพลงเสียงเพรียกทุกวันเลย คิดถึงคุณ”

        “ฉันก็ร้องเพลงนี้ทุกวันเหมือนกันค่ะ” แก้วเริ่มรู้สึกว้าวุ่นใจ  และห่วงใยในตัวเขา 

        และครั้งสุดท้ายที่เธอได้เจอกับเขา  แก้วนั่งถอนหญ้าในแปลงมะเขือเทศอยู่ริมลำธารในไร่  เขาเดินมาหาอย่างรีบร้อน  ดูเคร่งเครียดกว่าทุกครั้งที่ได้เจอกัน 

        “คุณแก้ว”  เขาเดินตรงมาหาเธอ แก้วลุกขึ้นยืนยิ้มให้เขาอย่างดีใจ  เธอรีบก้มล้างมือในลำธารแล้วเช็ดกับชายเสื้ออย่างลวกๆ

        “คุณทัน” แก้วทักตอบ  เขาตรงเข้ามาจับมือเธอที่ยังเปียกชื้นบีบแน่น  ทั้งสองจ้องมองตากันอย่างมีความหมายแล้วยิ้มให้แก่กัน

        “คุณแก้ว ผมไม่มีเวลา จัดตั้งให้ผมเดินทางด่วนไปช่วยทำงานที่เขตอื่น ไม่รู้ว่าจะได้กลับมาอีกไหม ผมมาลาคุณ” แก้วใจหายวาบ  แต่ด้วยงานและหน้าที่เธอจำต้องยอมรับ

        “ค่ะ ขอให้คุณปลอดภัย ฉันเป็นห่วงคุณมาก” เธอกลั้นน้ำตาไม่อยู่  มันรินไหลมาตามร่องแก้ม 

        “ผมรักคุณนะแก้ว แต่....เราต่างไม่รู้ชะตาชีวิตของเรา  จึงไม่อยากจะผูกมัดคุณ” เธอยิ่งร้องไห้มากขึ้นอีก

        “อย่าร้องไห้นะคนดีของผม  ชื่อแก้วแม้จะบอบบางแต่ก็แข็งแกร่ง เข้มแข็งนะ ไม่ต้องห่วงผม” เขาบีบมือเธอแน่นอยากจะโอบกอดแต่ก็ทำไม่ได้อย่างใจคิด

        “ฉันจะคิดถึงคุณตลอดไปค่ะ ฉันจะร้องเพลงเสียงเพรียกเมื่อคิดถึงคุณ ส่งใจไปหาคุณค่ะ”แก้วเสียงสั่น

        “ครับ ผมก็จะร้องเพลงนี้ถึงคุณ  คุณไม่ต้องรอผม  หากโชคดีเราคงได้พบกัน ขอให้คุณปลอดภัยเช่นกัน ผมต้องไปแล้ว”
 
        “เราคงได้พบกันค่ะ” เขาและเธอบีบมือกันแน่น และค่อยๆคลายจากกัน  เขาเดินจากไปอย่างตัดใจ และหันกลับมาโบกมืออำลา  เธอโบกมือตอบ  น้ำตาพร่าพรายมองเห็นเพียงร่างสูงในชุดเขียวเลือนลางเดินจากไปจนลับตา 

       .....ความหวังยังไม่เคยไหวหวั่น ยึดมั่นว่าจักได้คืนเหมือนศรัทธา....         
                                         
             -----------------------
Offline
Top of Page Profile Contact Info 
92 คำตอบนับตั้งแต่ 01 Dec. 2006,00:04 < ไปกระทู้เก่ากว่า | ไปกระทู้ใหม่กว่า >

[ เกาะติดกระทู้นี้ :: ส่งต่อกระทู้นี้ :: พิมพ์กระทู้นี้ ]


Page 2 of 10<<123456>>
reply to topic new topic new poll



บ้านฅนธรรมดา - ธรรมชาติ เสียงธรรมและเสียงเพลง
E-mail : admin@thummada.com