เชิญคลิกไปแปลนบ้าน
ขอต้อนรับเพื่อนสมาชิกล่าสุด คุณ......สู่บ้านฅนธรรมดาครับ......สำหรับท่านที่ยังไม่ได้ยืนยันอีเมล์ อย่าลืมกลับไปที่อีเมล์ที่ใช้สมัคร..คลิกยืนยันกลับมาด้วยน่ะครับ..หรือเมล์กลับมาที่ admin ตามอีเมล์ข้างล่าง หรือที่ KiLiN


» Welcome Guest
[ Log In :: Register ]

1 members are viewing this topic
>Guest

กระทู้นี้มีหน้าเดียว

[ เกาะติดกระทู้นี้ :: ส่งต่อกระทู้นี้ :: พิมพ์กระทู้นี้ ]

reply to topic new topic new poll
กระทู้: บ้านของฉัน, รำลึก ๓ ปีสึนามิ< ไปกระทู้เก่ากว่า | ไปกระทู้ใหม่กว่า >
 Post Number: 1
วันดี Search for posts by this member.
เก่าสุดๆ
Avatar



กลุ่ม: สมาชิกประจำ
จำนวนโพสต์: 1017
เข้าร่วมเมื่อ: 07 Sep. 2002

อัตรานิยม: ไม่มี
PostIcon โพสต์เมื่อ: 25 Dec. 2007,06:47  Skip to the next post in this topic. Ignore posts   QUOTE

เมื่อปีกลาย  อีหนูดอกไม้ของฉันเขียนประวัติส่วนตัวส่งครูภาษาอังกฤษ  ปีนี้แม่ของอีหนูจึงเอามาแปลเป็นภาษาไทย  นำมาให้เพื่อนของแม่อ่าน  เพื่อรำลึกเหตุการณ์โศกเศร้ามากมายที่เกิดกับเราเมื่อ ๓ ปีที่แล้วร่วมกับคนอื่น ๆ

บ้านของฉัน

แม่สอนฉันตั้งแต่ยังเป็นเด็กเล็ก ๆ ว่า  ไม่มีความผูกพันใดที่แน่นเหนียวและลึกซึ้งยิ่งกว่าความผูกพันของสายโลหิต

ไม่ว่าเราจะอยู่ตรงจุดไหนในชีวิต  สุขหรือทุกข์  ตกต่ำหรือได้ดี  เจ็บป่วยหรือสุขสบาย  คนที่จะอยู่กับเรา  เคียงข้างเราเสมอตลอดทั้งชีวิต  คือพี่ ๆ น้อง ๆร่วมสายโลหิตของเรา  

แม่สอนให้ฉันนึกถึงพี่น้องของตนเองก่อนคนอื่น  เพราะจะมีแต่พวกเขาเท่านั้นที่จะสุขและทุกข์กับฉันอย่างแท้จริง  ความรักของพวกเขาจะเป็นกำแพงปกป้องฉันจากความโหดร้ายทั้งปวงในโลกนี้

.....
พีพีดอน  เกาะเล็ก ๆ ทางฝั่งตะวันตกของแผ่นดินไทยในจังหวัดกระบี่  บางคนเรียกที่นี่ว่าเกาะอันโดดเดี่ยวกลางทะเล  บางคนเรียกว่าสวรรค์อันสวยงาม  แต่สำหรับครอบครัวของฉัน  ที่นี่คือ  บ้าน

แม่มีพี่และน้องทั้งหมดห้าคน  ประมาณห้าหรือหกปีก่อนฉันเกิด  ทั้งหกคนพี่น้องได้ชวนกันย้ายจากจังหวัดสุราษฎร์ธานี  มาทำธุรกิจเกี่ยวกับการท่องเที่ยวด้วยกันบนเกาะแห่งนี้  ฉันจึงเติบโตขึ้นมาบนเกาะพีพีดอนพร้อม ๆ กับพี่ชายและญาติอีกสามคน  เป็นไอ้ตัวเล็กของพี่ ๆ ทั้งสี่

เราคนไทยไม่เรียกลูกพี่ลูกน้องว่าญาติ  หากเราร่วมสายเลือดเดียวกัน  พวกเขาก็คือพี่หรือน้องของเรา  ฉันรู้จักคำว่าครอบครัวตามความหมายนี้  ดังนั้นครอบครัวของฉันจึงกว้างใหญ่อบอุ่นและสวยงาม

พวกเราทั้งห้าคน ได้รับการเลี้ยงดูให้ได้พบกับความสุข  ความเจ็บปวดเสียใจ  ความขลาดกลัว  ความกล้าหาญ  และความสนุกสนาน  รื่นเริง  เต็มที่อย่างที่เด็กทั่ว ๆ ไปควรได้รับ  

แต่สำหรับพวกเราบนเกาะพีพีดอน  ยังมีโอกาสได้พบกับการผจญภัยอันยิ่งใหญ่ในท้องทะเลอีกด้วย  

สมัยที่ฉันเป็นเด็ก  เกาะพีพียังมีนักท่องเที่ยวไม่มากเท่าตอนนี้  เรือจากแผ่นดินใหญ่วิ่งไปเกาะพีพีเพียงวันละเที่ยวเดียว  พี่ ๆ ตัวฉัน  และเด็กชาวเกาะทั้งหลาย  ล้วนถูกหล่อหลอมมาจากแสงแดด  ผืนทราย  และความงามของธรรมชาติอันบริสุทธิ์ทุกชนิดของที่นี่  

ไม่มีอะไรจะสวยสดงดงามสำหรับพวกเรายิ่งไปกว่านี้อีกแล้ว

......
“ลุกขึ้นกันได้แล้วลูก”

แม่เรียกขึ้นมาจากชั้นล่างของบ้านริมทะเลของเรา  เสียงของแม่แทรกผ่านแผ่นไม้ขึ้นมาปลุกพวกเราที่กำลังหลับกันอย่างมีความสุข

แสงแดดยามเช้าส่องลอดรอยเผยอของม่านหน้าต่าง  ให้ห้องที่เปิดพัดลมเอาไว้อุ่นขึ้นมาทีละนิด  ฉันค่อย ๆ กระเถิบตัวเล็ก ๆ ดำ ๆ อันผอมบางในวัยเจ็ดขวบไปที่หน้าต่าง

“น้ำยังไม่ขึ้น” ฉันรายงานด้วยเสียงงัวเงีย

“ยังไงเราก็ต้องลุกขึ้นนะน้องพิม  วันนี้เราจะไปบลูสกายกันไง  จำไม่ได้แล้วรึ”  พี่เอมพี่สาวคนโตเตือนความจำ  แล้วพูดต่อไปด้วยประโยคที่ฉันไม่อยากฟังว่า “น้องพิมไปอาบน้ำก่อนไป”

“ทำไมต้องเป็นหนูทุกทีเลย”  ฉันโอดครวญ  เบือนหน้าไปมองพี่เพียวที่กำลังพับผ้าห่มของฉันอยู่  อย่างขอความเห็นใจ

“ก็เพราะว่าน้องพิมเล็กกว่าเพื่อนเอง  ช่วยไม่ได้”  พี่เพียวกลับตอบมาอย่างนี้  ก่อนจะก้มลงจับฉันขึ้นแบกใส่บ่าพาลงไปชั้นล่าง

ชีวิตประจำวันของพวกเรา  เริ่มต้นคล้าย ๆ กันเช่นนี้ทุกวัน

........
พวกเราทั้งห้าคน  จะไปเที่ยวทะเลกับเรือบลูสกายบ่อย ๆ  ยามเช้าขณะที่ดวงอาทิตย์ส่องแสงสีส้มมากระทบหน้าผาหิน  พวกเราจะพากันไปยืนแถวเรียงเดี่ยวอยู่บนสะพานท่าเรือ  มีถุงใส่ข้าวเหนียวและไก่ทอดอยู่ในมือเล็ก ๆ คนละถุง  กระวนกระวายรอคอยที่จะได้สัมผัสทะเลกว้างกันอีกครั้ง

Blue Sky  มีความหมายต่อฉันมากกว่าการเป็นเรือนำเที่ยวทั่ว ๆ ไป  ทั้ง ๆ ที่จริง ๆ แล้วมันก็คือเรือนำเที่ยวลำใหญ่ของน้าชาย  ที่พานักท่องเที่ยวไปดำน้ำดูปะการังตามที่ต่าง ๆ ของทะเลเกาะพีพี  

ในเวลานั้นธุรกิจของน้ายังไม่ดีนัก  แต่ละวันจะมีนักท่องเที่ยวมาใช้บริการไม่ถึงยี่สิบคน  แต่ในวัยเจ็ดขวบอย่างฉันตอนนั้น  จะไปสนใจเรื่องนี้ทำไม  

สิ่งเดียวที่จำได้แม่นยำและสนใจที่สุด  ก็คือความกระหายอยากเห็นฝูงปลาสีสวยนานาพันธุ์ที่มารอเศษข้าวเหนียวจากมือเรา   และความตื่นเต้นที่จะได้กระโดดจากเรือชำแรกตัวลงไปสู่น้ำทะเลสีฟ้าใสที่อ่าวมาหยาเท่านั้น

ทันทีที่เรือออกจากท่า  พวกเราทั้งหมดก็กรูกันขึ้นไปที่ดาดฟ้าเรือ  ไม่มีทางที่เราจะสละมุมที่ดีที่สุดของเรือลำนี้ให้กับนักท่องเที่ยวคนอื่น ๆ  

เราจะนั่งห้อยขาลงมาจากราวกั้นบนดาดฟ้า  ปล่อยให้ลมทะเลอันสดชื่นพัดแทรกเส้นผมปลิวกระจายไปอย่างอิสระ

พวกเราไม่เคยพลาดโอกาสแม้สักครั้งเดียว  ที่จะไม่กระโดดลงไปสู่ทะเลเบื้องล่างทุกที่ที่เรือจอด  เด็กผู้ชายกลายร่างเป็นโจรสลัดที่มีดาบไม้ในมือและผ้าสีแดงพันที่คอไปทันควัน  ส่วนเด็กผู้หญิงก็จะเป็นเงือกน้อยที่มีเปลือกหอยประดับเส้นผม  ว่ายน้ำกระทุ่มเท้าไปด้วยกันอย่างรื่นเริง  และพยายามจะอยู่ใต้น้ำกันให้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้

พวกเราไม่เคยรับรู้ความเป็นไปของคนอื่น ๆ รอบตัว  นักท่องเที่ยวพวกนั้นไม่มีอะไรน่าสนใจสักนิดเดียว  พวกเขาเอาแต่พายแคนูไป ๆ มา ๆ  หรือไม่ก็นอนอยู่บนเรือให้แสงแดดย่างผิวให้สุกจนกินได้  จะไปสนุกอะไร

พวกเราสิ ที่กำลังผจญภัย   เราคือสิ่งสดใหม่  เราเป็นอิสระ  และกล้าหาญ

......
อ่าวมาหยา  คือจุดจอดเรือที่ฉันชอบมากที่สุด  เป็นสถานที่ที่ฉันรอคอยมากที่สุดในการเที่ยวทะเลแต่ละครั้ง  

ที่นี่เป็นเสมือนแผ่นดินในนิทาน  ผืนทรายสีขาวแวววาวที่ล้อมรอบด้วผาหิน  ซ่อนตัวอยู่อย่างเงียบเชียบราวกับเป็นความลับที่ท้องทะเลกว้างภายนอกไม่อาจรับรู้  ความลับที่ไม่เป็นของใคร

สำหรับฉันแล้ว  อ่าวมาหยาคือทุกสิ่งทุกอย่างทั้งหมดของการเที่ยวทะเล  ที่นี่มีทุก ๆ อย่าง  ไม่ว่าจะเป็นผืนทราย  การผจญภัย  และความงามที่มิบังอาจแตะต้อง

น้ำทะเลที่อ่าวมาหยาใสยิ่งกว่าที่ไหน  มันเป็นสีฟ้าและใสกระจ่างอย่างแท้จริง

ท้องฟ้าก็สวยงามสุดจะกล่าว  แต่ที่จริงฉันไม่ค่อยได้เงยหน้ามองมันนักหรอก  เพราะมันดูไกลและเป็นปริศนาสำหรับคนตัวเล็ก ๆ อย่างฉัน  

ฉันมองหาแต่สิ่งที่ฉันสามารถเข้าถึงได้เท่านั้น  

น้ำทะเลแสนสวยคือสีฟ้าสดใสของชีวิตฉัน  ส่วนแผ่นฟ้าอันกว้างใหญ่เบื้องบนก็คือครอบครัวของฉัน  นั่นคือความหมายที่แท้จริง

......
ขากลับจากเที่ยวทะเล  พวกเราจะพากันไปนั่งห้อยขาริมดาดฟ้าเรือที่เดิม  ปล่อยให้สายลมอุ่น ๆ พัดพาหยดน้ำตามผิวกายจนเหือดแห้ง  ทิ้งไว้แต่เพียงรสเค็มของน้ำทะเลที่ติดอยู่บนริมฝีปาก

ฉันมักนั่งพิงไหล่พี่เพียวจ้องมองไปยังพระอาทิตย์ที่กำลังจมลงบนแผ่นน้ำที่สุดขอบฟ้าเงียบ ๆ

วันหนึ่งผ่านไปแล้ว  อีกวันกำลังจะตามมา  พวกเราก็จะต้องเติบโตกันต่อไป  จะมีอะไรมาทำให้เด็กวัยเจ็ดขวบต้องห่วงกังวลไปได้เล่า

........................
วันที่ ๒๖ ธันวาคม ๒๕๔๗ วันที่เอเชียอาคเนย์ถูกโจมตีอย่างรุนแรงจากภัยธรรมชาติที่ไม่เคยมีใครที่นี่รู้จัก  มหาคลื่นที่ชื่อสึนามิ   ได้เข้าทำลายชีวิตผู้คนนับแสน  พ่อแม่พี่น้องพลัดพราก  ครอบครัวแตกสลาย  หลายชีวิตไม่มีโอกาสจะได้พบกันอีกเลย  คลื่นยักษ์ได้กระชากผู้คนจำนวนมากไปจากบ้าน  และฉันก็เป็นหนึ่งในนั้น  เกาะพีพีดอน  บ้านของฉันเป็นที่หนึ่งที่ถูกทำลายมากที่สุด  บนเกาะเล็ก  ๆ กระจิดหริดผู้คนเป็นร้อยเป็นพันถูกคร่าชีวิตไป  ที่นั่นถูกสึนามิฉีกออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยกระจัดกระจาย

พีพีปริ้นเซสและพีพีชาลี  รีสอร์ทของครอบครัวเราที่เริ่มจากห้องพักไม่กี่หลังด้วยความหลงใหลเกาะพีพีของพ่อกับแม่  ที่ที่ทั้งสองได้ฝังทั้งหัวใจสร้างสรรค์มันขึ้นมาให้เป็นงานศิลปะชิ้นใหญ่แห่งชีวิต  ถูกทำลายไปหมดแล้ว  ชั่วไม่กี่อึดใจทะเลได้ดูดกลืนสิ่งที่พ่อกับแม่ทุ่มแรงช่วยกันสร้างด้วยใจรักถึง ๒๐ ปีจนหมดสิ้น  และมันก็ได้เอาสวรรค์ของฉัน  ที่ที่แสนอบอุ่น  ที่ที่คือบ้านของฉันไปเสียด้วย  ไม่มีอีกแล้ว  บ้านกลางทะเล  My Blue Sky  และต้นไม้แห่งรักที่ฉันเติบโตขึ้นมาพร้อมกับมัน

มาวันนี้  ที่นั่นเปลี่ยนไปหมดแล้ว  ต้นไม้อันสวยงามถูกแทนที่ด้วยเกสท์เฮ้าส์และห้องพักสำหรับนักท่องเที่ยว  มีเพียงความทรงจำอันแสนสุขเท่านั้นที่ยังอยู่ในใจฉัน   ในความทรงจำอันงดงามนั้นฉันจะยังคงอยู่ในน้ำที่ใสสะอาดของเกาะพีพี  แหงนหน้ามองดวงตะวันอันสดใส  เอนตัวลงบนผืนทรายใต้เงาไม้ริมหาด  พิงไหล่พี่ชายแล้วจ้องมองออกไปยังเส้นขอบฟ้า สำหรับฉันเกาะพีพีจะยังคงเป็นเช่นนั้นตลอดไป  แม้วัยเด็กของฉันจะกลายเป็นความฝันอันห่างไกลไปทุกที  
............
Offline
Top of Page Profile Contact Info 
 Post Number: 2
แมวเหมียว Search for posts by this member.
แม่ครัวโจ๊กน้ำใส
Avatar



กลุ่ม: ฅนทำความสะอาด
จำนวนโพสต์: 3991
เข้าร่วมเมื่อ: 23 Oct. 2003

อัตรานิยม: ไม่มี
PostIcon โพสต์เมื่อ: 25 Dec. 2007,08:38 Skip to the previous post in this topic. Skip to the next post in this topic. Ignore posts   QUOTE

flo_1.gif อ่านแล้วประทับใจค่ะ tinyrose.gif

ชื่นใจกับลูกไม้หล่นไม่ไกลต้นของพี่วันดีนะคะ EM145.gif
Offline
Top of Page Profile Contact Info 
 Post Number: 3
pilgrim Search for posts by this member.
เก่าสุดๆ
Avatar



กลุ่ม: สมาชิกประจำ
จำนวนโพสต์: 2230
เข้าร่วมเมื่อ: 16 Jun. 2005

อัตรานิยม: ไม่มี
PostIcon โพสต์เมื่อ: 25 Dec. 2007,22:37 Skip to the previous post in this topic. Skip to the next post in this topic. Ignore posts   QUOTE

ภาษาสวย มองเห็นบรรยากาศและภาพเลยค่ะ

เก่งทั้งคุณหนูดอกไม้ที่ร้อยเรียงเรื่อง และคุณแม่ของหนูดอกไม้ ที่ร้อยเรียงคำ

ขอรำลึกถึงเหตุการณ์ซึนามิด้วยคนนะคะ พี่วันดี

ส่งใจรำลึกถึงผู้วายชนม์ และขอให้ความสงบกลับคืนสู่ธรรมชาติค่ะ


--------------


All days come from one day.
Offline
Top of Page Profile Contact Info 
 Post Number: 4
pakae Search for posts by this member.
เก่าสุดๆ
Avatar



กลุ่ม: สมาชิกประจำ
จำนวนโพสต์: 1105
เข้าร่วมเมื่อ: 14 Jun. 2005

อัตรานิยม: ไม่มี
PostIcon โพสต์เมื่อ: 26 Dec. 2007,09:51 Skip to the previous post in this topic.  Ignore posts   QUOTE

ยอดมากเลยค่ะ     tinyrose.gif

       อ่านแล้วประทับใจจังเลย  flo_1.gif

       เรียกว่าต้นไม้หล่นใต้ต้นเลยนะค่ะเนี่ย  EM139.gif

       มีความรู้สึกว่านักเขียนแต่ละคนในบ้านหลังนี้เก่งๆกันทุกคน       มีหลายๆอย่างที่อ่านแล้วได้ทั้งความรู้และความเพลิดเพลิน ICON015.gif

       วันเวลาผ่านไปไวไม่น่าเชื่อ     ผ่านมาสามปีเข้าปีที่สี่แล้ว  

         ขอร่วมรำลึกถึงเหตุการณ์ที่คร่าชีวิตผู้คนไปมากที่สุดครั้งหนึ่งในโลกใบนี้ yin-yang.gif
Offline
Top of Page Profile Contact Info 
3 คำตอบนับตั้งแต่ 25 Dec. 2007,06:47 < ไปกระทู้เก่ากว่า | ไปกระทู้ใหม่กว่า >

[ เกาะติดกระทู้นี้ :: ส่งต่อกระทู้นี้ :: พิมพ์กระทู้นี้ ]


กระทู้นี้มีหน้าเดียว
reply to topic new topic new poll



บ้านฅนธรรมดา - ธรรมชาติ เสียงธรรมและเสียงเพลง
E-mail : admin@thummada.com