เชิญคลิกไปแปลนบ้าน
ขอต้อนรับเพื่อนสมาชิกล่าสุด คุณ......สู่บ้านฅนธรรมดาครับ......สำหรับท่านที่ยังไม่ได้ยืนยันอีเมล์ อย่าลืมกลับไปที่อีเมล์ที่ใช้สมัคร..คลิกยืนยันกลับมาด้วยน่ะครับ..หรือเมล์กลับมาที่ admin ตามอีเมล์ข้างล่าง หรือที่ KiLiN


» Welcome Guest
[ Log In :: Register ]

1 members are viewing this topic
>Guest

Page 1 of 212>>

[ เกาะติดกระทู้นี้ :: ส่งต่อกระทู้นี้ :: พิมพ์กระทู้นี้ ]

reply to topic new topic new poll
กระทู้: Florida...ถึงทะเลใต้ ด้วยรัก และอาลัย..., ณ บ้านริมทะเล ความรักของเราที่อีกฟากฟ้า< ไปกระทู้เก่ากว่า | ไปกระทู้ใหม่กว่า >
 Post Number: 1
น้าปลิม Search for posts by this member.
เพิ่งมาใหม่
Avatar



กลุ่ม: สมาชิกประจำ
จำนวนโพสต์: 46
เข้าร่วมเมื่อ: 01 Feb. 2006

อัตรานิยม: ไม่มี
PostIcon โพสต์เมื่อ: 24 Jan. 2008,03:43  Skip to the next post in this topic. Ignore posts   QUOTE

ซานฟรานซิสโก ยามค่ำคืน งดงามด้วยแสงไฟระยิบระยับ ราวอัญมณี ความมืดโอบล้อมตัวเมืองที่สว่างไสว โคมไฟถนนเห็นเป็นเส้นสายประหนึ่งสายสร้อย เรียงร้อยด้วยอัญมณีแวววับ ทอดยาวและกลืนหายไปในความมืดที่ปกคลุมเหนือพื้นน้ำ และผืนป่า
   
    เครื่องบินเพิ่งจะขึ้นได้ไม่ถึงสิบนาที ทำให้ยังเห็นเมืองเบื้องล่างได้อย่างชัดเจน ราวกับความฝันของเด็กหญิง ใครจะคิดว่าชะตาจะผกผัน พาหญิงสาวคนหนึ่ง ข้ามน้ำ ข้ามทะเล มาถึงดินแดนที่แสนไกล เมืองที่เป็นเรื่องของหนังฮอล์ลีวูดเท่านั้น  แต่ตอนนี้เธอกำลังโลดแล่นเหนือดินแดนของประเทศสหรัฐอเมริกา มุ่งหน้าสู่รัฐใต้สุดทางฝั่งตะวันออก

   มีนาตื่นตาตื่นใจกับภาพเบื่องล่าง ดวงตากลมโตของเธอเป็นประกายสะท้อนกับแสงไฟจากถนน สะพาน ตึกสูง บ้านเรือน  ริมฝีปากผุดรอยยิ้มอย่างเป็นสุข

    ยามเครื่องขึ้นสูงเหนือชั้นของก้อนเมฆ แสงไฟเหล่านั้นจึงมองเห็นเป็นจุดเล็ก ๆ เท่านั้น ท้องฟ้าในค่ำคืนนี้ค่อนข้างใส เบื้องบนขึ้นไป ดาวนับล้านดวงทอแสง ซึ่งมีนานั่งมองจนผล่อยหลับไป

    เวลาผ่านไปสองชั่วโมงเศษเมื่อเธอตื่นขึ้นมา ท้องฟ้ายามราตรีเต็มไปด้วยหมู่ดาว และเบื้องล่างมองเห็นกลุ่มไฟของเมืองบนพื้นที่กว้างใหญ่ อีกสองชั่วโมงจะถึงสนามบิน เอทีแอล ของแอตแลนต้าในรัฐเทเนสซี จากนั้นต้องต่อเครื่องไปยัง รัฐฟอริด้า จุดหมายปลายทางที่เมืองเพนซาโคล่า เธอไม่รู้สึกกังวลกับดินแดนแปลกใหม่ที่จะต้องไปใช้เวลาช่วงซัมเมอร์ร่วมสามเดือนแม้แต่น้อย กลับรู้สึกกระตือรืนร้น และตื่นเต้นที่จะผจนภัย

    พนักงานบนเครื่องนำขนมขบเคี้ยว และน้ำดื่มมาบริการ เป็นแคร็กเกอร์จิ้มกับเนยเค็ม ๆ  เธอสั่งน้ำเปล่ามาเป็นเครื่องดื่ม เพราะดูจะเป็นค่ำสั่งภาษาอังกฤษที่ง่ายที่สุดสำหรับคนที่รู้แต่ทฤษฏี แต่ไม่คุ้นเคยกับกานสนทนาอย่างเธอ  

   ที่สนามบิน เอทีแอล อากาศภายนอกค่อนข้างเย็น ความมืดมิดของราตรียังคงปกคลุมท้องฟ้า เพียงแต่ทางด้านตะวันออกดูจะเริ่มมีแสงสว่างของดวงอาทิตย์ฉายจับในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า  

    การต่อเครื่องบินไปยังเพนซาโคล่าใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง ในยามดวงอาทิตย์ลอยสูงขึ้นจากขอบฟ้า ทำให้เห็นบ้านเรือนข้างล่างชัดเจน  พื้นที่มีทั้งที่เป็นส่วนของเมือง และป่าไม้ มีฟาร์มซึ่งดูเหมือนทุ่งข้าวโพด กับทุ่งหญ้ากว้าง ๆ วันนี้อากาศแจ้มใส ก้อนเมฆสีขาวลอยเป็นกลุ่ม ๆ มองเห็นน้ำทะเลผ่านม่านเมฆหมอกอยุ่ริบ ๆ

    เมื่อเครื่องกำลังลงจอดนั้น เธอสังเกตเห็นป่าสนอยู่รอบ ๆ สนามบิน บรรยากาศดูรื่นเริ่ง มีชีวิตชีวา เป็นยามสายที่อากาศอบอุ่น เบิกบาน ราวกับสรรพสิ่งต้อนรับเธอด้วยความยินดี

    คณะนักเดินทางบนเครื่องบินลำนั้น มุ่งหน้าไปยังส่วนรับกระเป๋าเดินทาง เป็นสายพานรูปเกือกม้า โดยเจ้าหน้าที่จะทะยอยส่งกระเป๋าเดินทางจากใต้เครื่องขึ้นมา มีนาคอยมองหากระเป๋าเดินทางใบใหญ่ของตัวเองอย่างจดจ่อ จึงไม่ได้สังเกตคนรอบข้าง จนกระทั้งได้ยินเสียงพูดด้วยภาษาที่เธอคุณเคย

     "พี่ติณ อ้วนขึ้นหรือเปล่าคะ สุขกายสบายใจดีใช่มะ"  ผู้พูดเป็นหญิงสาวรุ่นราวคราวเดียวกับเธอ ผิวขาว ค่อนข้างสูง

     "นั่นสิ เอม ว่า พี่ติณ อ้วนขึ้นจริง ๆ ด้วย ดีแล้วอบอุ่นดี" สาวหน้าหมวยที่ยืนข้าง ๆ กันกล่าว เธอเตี้ยกว่าอีกคนมาก

      ในกลุ่มนั้นพากันหัวเราะ นอกจากนี้ยังมี่ ผู้หญิงผิวสองสี  ใส่เหล็กดัดฟัน กับ ผู้หญิงผิวคล้ำหน้าตาคมคายอีกคน ทั้งสี่ยืนล้อมรอบชายร่างสูง ผิวคล้ำแดด  ผู้กำลังพูดคุยอย่างมีชีวิตชีวา
   
   "แหมนี่ ทักทายไม่ให้กำลังใจกันเลยนะ" เสียงต่อว่า

    เขาสวมเสื้อเชิ๊ตสีฟ้าพับแขน และปล่อยชายเสื้อ กางเกงยีนส์กับรองเท้าแตะสีขาวทำให้ดูสบาย ๆ ช่วงไหล่กว้าง และสิ่งที่สะดุจตาปริดาที่สุดคือใบหน้าอารมณ์ดีนั่น

  ติดตามอ่านกันต่อไปนะคะ  
Offline
Top of Page Profile Contact Info 
 Post Number: 2
add Search for posts by this member.
ฅนเก็บกวาดใบไม้
Avatar



กลุ่ม: ฅนทำความสะอาด
จำนวนโพสต์: 4831
เข้าร่วมเมื่อ: 27 Jun. 2002

อัตรานิยม: 4
PostIcon โพสต์เมื่อ: 24 Jan. 2008,21:53 Skip to the previous post in this topic. Skip to the next post in this topic. Ignore posts   QUOTE

มาติดตามอ่านค่ะ  flo_1.gif
Offline
Top of Page Profile Contact Info 
 Post Number: 3
pakae Search for posts by this member.
เก่าสุดๆ
Avatar



กลุ่ม: สมาชิกประจำ
จำนวนโพสต์: 1105
เข้าร่วมเมื่อ: 14 Jun. 2005

อัตรานิยม: ไม่มี
PostIcon โพสต์เมื่อ: 25 Jan. 2008,12:01 Skip to the previous post in this topic. Skip to the next post in this topic. Ignore posts   QUOTE

ICON015.gif     อ่านด้วยคนค่ะ    แค่เริ่มต้นก็ท่าทางสนุกแล้ว     จะรออ่านต่อไปค่ะ EM139.gif
Offline
Top of Page Profile Contact Info 
 Post Number: 4
น้าปลิม Search for posts by this member.
เพิ่งมาใหม่
Avatar



กลุ่ม: สมาชิกประจำ
จำนวนโพสต์: 46
เข้าร่วมเมื่อ: 01 Feb. 2006

อัตรานิยม: ไม่มี
PostIcon โพสต์เมื่อ: 27 Feb. 2008,22:39 Skip to the previous post in this topic. Skip to the next post in this topic. Ignore posts   QUOTE

ยังไม่ทันที่มีนาจะเบนความสนใจไป  เขาก็รู้สึกตัว สายตาที่แลสบมานั้นแสดงความแปลกใจ เธอเบือนหน้าไปอีกทาง แต่ไม่เร็วพอที่จะหลบเลี่ยงรอยยิ้มอบอุ่นราวกับคำกล่าวยินดีต้อนรับ  เธอจึงยิ้มตอบตามมารยาท พร้อมตระหนัก บุรุษผู้นี้มีดวงตาที่คมจนออกจะดุ  ทว่ามีแววหวานซึ้ง  รอยยิ้มที่อวดฟันขาวเรียบนั่นก็ช่างเปิดเผยชวนมอง เขาทำท่าว่าจะเข้ามาทักทายเธอ ก็พอดีเสียงหนึ่งถามขึ้น

“พวกคุณมีใครชื่อมีนาไหมคะ”  เสียงพูดภาษาไทยนั้นฟังแปร่งแปลก  

เธอหันไปตามเสียงนั้นก็พบว่าผู้พูดคือ ลีน่า ชาวอเมริกันเพื่อนสนิทของมารดาเธอเมื่อครั้งที่ลีน่าตามบิดาไปราชการที่ประเทศไทยนั่นเอง  ลีน่ากำลังพูดอยู่กับกลุ่มของเด็กไทย  ซึ่งทั้งหมดพากันมองมาที่มีนา ลีน่ามองตามสายตาของทั้งกลุ่ม และยิ้มออกมาทันที

“มีนาใช่ไหม”  ป้าถามเสียงดังพร้อมสาวเท้ายาว ๆ เข้ามาหา

“ค่ะ คุณป้าลีน่า” มีนาทักตอบอย่างยินดี

ยังไม่ทันตั้งตัว ป้าก็รวบร่างของเธอไว้ในอ้อมแขน แล้วกอดแน่น มีนารู้สึกขัดเขินอย่างบอกไม่ถูก เพราะประเพณีที่แตกต่างกัน

“หนูเหมือนตอนเด็ก ๆ มาก เปลี่ยนตรงที่เป็นสาวแล้วก็สวย”  ลีน่าพูดภาษาไทยได้คล่อง  แม้สำเนียงจะไม่ชัด “แม่ของหนูสบายดีไหม”

“คุณแม่สบายดี ฝากความคิดถึง กับของฝากมาให้ป้าด้วยค่ะ”  

“ว้าว ขอบใจมาก  เหนื่อยไหม” ท่าทีการพูดภาษาไทยของป้าช้าลง ราวกำลังนึกคำ  ซึ่งลืมเลือนไปแล้ว
Offline
Top of Page Profile Contact Info 
 Post Number: 5
น้าปลิม Search for posts by this member.
เพิ่งมาใหม่
Avatar



กลุ่ม: สมาชิกประจำ
จำนวนโพสต์: 46
เข้าร่วมเมื่อ: 01 Feb. 2006

อัตรานิยม: ไม่มี
PostIcon โพสต์เมื่อ: 27 Feb. 2008,23:25 Skip to the previous post in this topic. Skip to the next post in this topic. Ignore posts   QUOTE

“ไม่เหนื่อยมากค่ะ มีนนอนมาตลอดทาง ” เธอตอบ “บ้านป้าอยู่ไกลจากที่นี่ไหมคะ”

“ปานามา ซิตี้ บีช” อีกฝ่ายลังเลเหมือนไม่แน่ใจคำถาม “ขับรถไปสองชั่วโมง”

“อ้อค่ะ” มีนารับคำ เธอคิดว่าจะพูดภาษาอังกฤษกับป้า แต่ตัวเองก็ยังไม่เก่งนัก

“หิวไหม” ป้าชวนคุย “หนูมีกระเป๋ากี่ใบ”

“ใบเดียวค่ะ” เธอตอบ ก็พอดีสายตาแลไปเห็นกระเป๋าของตัวเอง “อยู่นั่นค่ะ” ชี้มือพร้อมขยับเข้าชิดสายพาน

ก่อนที่กระเป๋าจะผ่านมาตรงหน้า คนที่ยืนข้าง ๆ ก็ยกกระเป๋าของเธอไว้ ในชั่วขณะหนึ่งมีนาตกใจที่มีคนหยิบกระเป๋าผิด แล้วก็ต้องตกใจยิ่งกว่าเมื่อเขาส่งมันให้เธอ
Offline
Top of Page Profile Contact Info 
 Post Number: 6
น้าปลิม Search for posts by this member.
เพิ่งมาใหม่
Avatar



กลุ่ม: สมาชิกประจำ
จำนวนโพสต์: 46
เข้าร่วมเมื่อ: 01 Feb. 2006

อัตรานิยม: ไม่มี
PostIcon โพสต์เมื่อ: 27 Feb. 2008,23:27 Skip to the previous post in this topic. Skip to the next post in this topic. Ignore posts   QUOTE

เธอไม่ทันได้สังเกตว่าเขามายืนตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไร เพราะสนใจอยู่กับบทสนทนา บุรุษในเชิ๊ตสีฟ้าส่งยิ้มกว้างให้อีกครั้ง  ความรู้สึกเขินอายเกิดขึ้นอย่างหลีกเลี้ยงไม่ได้ อาจเป็นเพราะเวลานี้เขาอยู่ใกล้จนเธอได้กลิ่นน้ำหอมจากตัวเขา  

มีนารับกระเป๋า  กล่าวขอบคุณสั้น ๆ แล้วผละออกมาแทบจะทันที  ต้องใช้เวลาหลายอึดใจกว่าเธอจะตระหนักว่า เขาไม่ได้มีเจตนาเข้ามายืนใกล้ ๆ   แต่มารอรับกระเป๋าให้กลุ่มเด็กผู้หญิง และที่เขายกกระเป๋าให้เธอ เพราะเป็นคนชาติเดียวกันจึงแสดงไมตรีจิตเท่านั้นเอง

    พอคิดได้ดังนั้น เธอยิ้มกับตัวเอง ในใจแอบหวังว่าเขาจะทักทายพูดคุย แต่ก็กลัวจึงหนีออกมาซะก่อน   แปลกที่ต้องเขินอายคนแปลกหน้า คิดมากไปแท้ ๆ
Offline
Top of Page Profile Contact Info 
 Post Number: 7
วันดี Search for posts by this member.
เก่าสุดๆ
Avatar



กลุ่ม: สมาชิกประจำ
จำนวนโพสต์: 1017
เข้าร่วมเมื่อ: 07 Sep. 2002

อัตรานิยม: ไม่มี
PostIcon โพสต์เมื่อ: 28 Feb. 2008,09:26 Skip to the previous post in this topic. Skip to the next post in this topic. Ignore posts   QUOTE

ขึ้นต้นได้เพราะมากค่ะ  คอยอ่านนะคะ ICON015.gif
Offline
Top of Page Profile Contact Info 
 Post Number: 8
pilgrim Search for posts by this member.
เก่าสุดๆ
Avatar



กลุ่ม: สมาชิกประจำ
จำนวนโพสต์: 2230
เข้าร่วมเมื่อ: 16 Jun. 2005

อัตรานิยม: ไม่มี
PostIcon โพสต์เมื่อ: 28 Feb. 2008,20:25 Skip to the previous post in this topic. Skip to the next post in this topic. Ignore posts   QUOTE

เพิ่งจะได้เข้ามาอ่านค่ะ

คุณน้าปลิมเขียนเก่งนะคะ flo_1.gif


--------------


All days come from one day.
Offline
Top of Page Profile Contact Info 
 Post Number: 9
pakae Search for posts by this member.
เก่าสุดๆ
Avatar



กลุ่ม: สมาชิกประจำ
จำนวนโพสต์: 1105
เข้าร่วมเมื่อ: 14 Jun. 2005

อัตรานิยม: ไม่มี
PostIcon โพสต์เมื่อ: 01 Mar. 2008,15:46 Skip to the previous post in this topic. Skip to the next post in this topic. Ignore posts   QUOTE

กำลังสนุกเลย     คอยอ่านอยู่นะค่ะ ICON015.gif     อย่าหายไปนานมาโพสต์บ่อยกว่านี้ได้เปล่าค่ะ biggrin.gif
Offline
Top of Page Profile Contact Info 
 Post Number: 10
น้าปลิม Search for posts by this member.
เพิ่งมาใหม่
Avatar



กลุ่ม: สมาชิกประจำ
จำนวนโพสต์: 46
เข้าร่วมเมื่อ: 01 Feb. 2006

อัตรานิยม: ไม่มี
PostIcon โพสต์เมื่อ: 21 Mar. 2008,03:27 Skip to the previous post in this topic.  Ignore posts   QUOTE

คนที่ได้รับกระเป๋าแล้วต่างทยอยกันเดินไปยังประตูทางออก เธอมองหาเขาอีกครั้ง แต่เขาไปแล้ว มีนารู้สึกใจหาย คิดว่าคงไม่ได้เจอกันอีก และนี่ก็เป็นครั้งสุดท้ายในรอบหลายวันที่เธอจะนึกถึงเขา เธอลืมเขาไปเลยก็ว่าได้

อากาศภายนอกค่อนข้างหนาว ลมที่พัดมาต้องผิวเนื้อนั้นเย็นเยียบ แต่ทว่าแสงแดดจัดจ้าก็อาบไล้ให้ความอบอุ่น ป่าสนที่อยู่รอบสนามบินไหวเอนตามแรงลม มีนาทำตามความเคยชิน เธอสูดลมหายใจแรง ๆ เพื่อซึมซับอากาศบริสุทธิ์ และบรรยากาศโดยรอบ เพื่อที่ความหอมหวานอบอุ่นทั้งหมดจะได้ไหลเวียนอยู่ภายในร่างกายเธอ ให้เธอมีพลังเพียงพอที่จะเผชิญทุกสิ่ง

เมื่อรถแล่นออกไป เธออดไม่ได้ที่จะยิ้มให้กับความสุขในชั่วขณะแรกที่เห็นพื้นน้ำสีมรกตของท้องทะเลโอบล้อมด้วยทรายขาวละเอียด ความขาวนั้นเจิดจ้าสะท้อนกับแสงอาทิตย์ รถวิ่งไปบนถนนขนานไปกับทะเลและป่าสน ข้ามสะพานยาวเหยียดที่ทอดผ่านท้องทะเลสีมรกต พื้นน้ำสะท้อนกับตัวสะพานสีขาวทำให้สะพานกลายเป็นสีฟ้าใส

"นี่ละที่เรียกว่า เอ็มเมอรอล โค้ด" ป้าบรรยาย "ตรงนี้เป็นสะพาน เดสติน"
Offline
Top of Page Profile Contact Info 
11 คำตอบนับตั้งแต่ 24 Jan. 2008,02:12 < ไปกระทู้เก่ากว่า | ไปกระทู้ใหม่กว่า >

[ เกาะติดกระทู้นี้ :: ส่งต่อกระทู้นี้ :: พิมพ์กระทู้นี้ ]


Page 1 of 212>>
reply to topic new topic new poll



บ้านฅนธรรมดา - ธรรมชาติ เสียงธรรมและเสียงเพลง
E-mail : admin@thummada.com